Czy swędzenie jest objawem łuszczycy?

Spis Treści

Jak wielu chorych na łuszczycę ma problemy ze swędzącą skórą?

Łuszczyca to przewlekła, zapalna choroba dermatologiczna skóry, charakteryzująca się obecnością zmian skórnych. Czy łuszczyca swędzi? Jej łacińska nazwa psoriasis pochodzi od greckiego słowa „psora”, które oznacza swędzący. I rzeczywiście, jednym z głównych symptomów łuszczycy jest świąd. Objaw ten występuje u 70-90% chorych.

Świąd u chorujących na łuszczycę jest bardzo kłopotliwy. Może się on bowiem pojawiać nie tylko w miejscach zmienionych chorobowo, ale na całej powierzchni skóry. Kiedy skóra swędzi, trudno powstrzymać się od drapania, które daje chwilową ulgę. Jednak w przypadku łuszczycy, drapanie może znacznie pogorszyć stan skóry. Choć chwilowo pomaga, to nasila swędzenie i chęć drapania. Warto również zwrócić uwagę na to, że drapanie może wywołać powstanie nowych wykwitów skórnych, w odpowiedzi na uszkodzenie zdrowej skóry.

Jakie są objawy łuszczycy?

Poza świądem, charakterystycznym objawem łuszczycy są zmiany skórne w postaci jasnoróżowych wykwitów z dobrze odgraniczonymi brzegami, pokrytych srebrnobiałymi łuskami. Wczesne zmiany mają charakter grudek, natomiast w pełni rozwinięte zmiany osiągają wielkość kilku centymetrów. Zmiany łuszczycowe powstają wskutek zaburzeń hiperproliferacyjnych, czyli przyspieszonego tempa podziałów komórkowych w warstwie podstawnej naskórka oraz skróconego czasu potrzebnego do przejścia komórek z warstwy podstawnej do warstwy rogowej naskórka. To wszystko sprawia, że proces zwany obrotem komórkowym zamiast ok. 35 dni, trwa 3-4 dni. Umiejscowienie zmian jest różne, jednak charakterystyczne jest występowanie wykwitów w okolicy kolan, łokci oraz owłosionej skóry głowy.

Dla zmian łuszczycowych charakterystyczny jest objaw Koebnera – pojawianie się zmian łuszczycowych w miejscach uszkodzenia skóry (np. poprzez oparzenie, skaleczenie). Jednak na pojawienie się objawów mają wpływ również inne czynniki zewnętrzne, takie jak infekcje paciorkowcowe gardła, alkohol, zmiany hormonalne, czy też stres.

Warto wspomnieć, że w patogenezie łuszczycy dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne. W przypadku, gdy jeden z rodziców choruje na łuszczycę, ryzyko zachorowania u dziecka wynosi ok. 30%. Jeśli zaś oboje rodziców ma łuszczycę, prawdopodobieństwo wystąpienia tej choroby u dziecka wzrasta do 50-60%. Pamiętajmy jednak, że łuszczyca nie jest chorobą zakaźną i niemożliwe jest zachorowanie poprzez kontakt z osobą chorującą na łuszczycę.

Czy łuszczycę można wyleczyć?

Łuszczyca jest chorobą przewlekłą, której wyleczenie nie jest możliwe. Jednak odpowiednia terapia, stosowana zgodnie z zaleceniami lekarza pozwala na zmniejszenie objawów i umożliwia normalne funkcjonowanie osoby cierpiącej na tę chorobę.

W terapii łuszczycy stosuje się przede wszystkim leczenie miejscowe. Znajdują tu zastosowanie preparaty keratolityczne (kwas salicylowy i mocznik). Substancje te usuwają nadmierną warstwę komórek naskórka, która powoduje postawanie łusek oraz utrudnia przenikanie substancji leczniczych. Dlatego złuszczanie jest zawsze pierwszym etapem leczenia łuszczycy.

Ważną rolę w terapii odgrywają także dziegcie i cygnolina. W przypadku cygnoliny często stosuje się tzw. leczenie minutowe, które polega na nakładaniu preparatu na chorobowo zmienione miejsca, a następnie zmyciu przy pomocy wody po kilku minutach. Pamiętajmy, że preparaty z dziegciem i cygnoliną mogą powodować zabrudzenie skóry, włosów oraz ubrań, czy też pościeli. Dlatego w okresie leczenia lepiej jest korzystać z ubrań i pościeli, których nie szkoda nam zniszczyć.

Bardzo dobre efekty daje również miejscowa terapia glikokortykosteroidami – oddzielnie, bądź też w połączeniu z analogami witaminy D3. Taka terapia wykazuje działanie przeciwzapalne, zapobiega nadmiernemu namnażaniu komórek oraz pobudza układ immunologiczny.

Jako terapię uzupełniającą zaleca się stosowanie emolientów, które zmiękczają skórę i zapewniają jej odpowiednie nawilżenie, co pośrednio zmniejsza także uczucie świądu – to, czy łuszczyca swędzi zależy od stanu skóry. Warto sięgnąć po kremy nawilżające takie jak Dexeryl. Natomiast w bardziej zaawansowanych stanach, gdy leczenie miejscowe nie przynosi pożądanego efektu, stosuje się również leczenie ogólne.

Piśmiennictwo:

1. Krajewska J. Pielęgnacja skóry w łuszcycy. Lek w Polsce 2015 (6); 51-56
2. Szepietowski J, Adamski Z, Chodorowska G, et al. Diagnostics and treatment of psoriasis vulgaris: guidelines of the Polish Dermatological Society. Part I: mild psoriasis, psoriasis in children. Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny. 2012;99(2):83-96
3. Miniszewska J. Jakość życia osób chorych na łuszczycę – rola czynników psychologicznych (Model złożonych zależności). Psychologia Jakości Życia 2012, 11 (2); 173-192