Czy łuszczyca jest zaraźliwa?

Czy łuszczyca to choroba zaraźliwa?

Łuszczyca to choroba, z którą nie łatwo żyć zarówno ze względu na objawy somatyczne choroby, jak i będące ich konsekwencją problemy natury psychologicznej. To, w jaki sposób społeczeństwo reaguje na osobę chorującą na łuszczycę, ma ogromny wpływ na to, jak sam chory postrzega swoją własną chorobę.

Chorzy na łuszczycę często czują się odtrąceni przez innych, stygmatyzowani, co może być spowodowane niewystarczającą wiedzą dotyczącą chorób dermatologicznych. Ze względu na patomechanizm łuszczycy, nie jest możliwe zarażenie się nią poprzez kontakt z osobą chorą. Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalno-proliferacyjną, charakteryzującą się występowaniem okresów zaostrzeń i remisji. Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym oraz immunometabolicznym. W jej powstawaniu nie uczestniczą żadne drobnoustroje, w związku z tym nie ma możliwości, aby choroba ta została przeniesiona z człowieka na człowieka.

Również występowanie tej choroby u członków rodziny nie świadczy o tym, że jest to choroba którą można się zarazić. Rodzinne występowanie choroby bardzo często związane jest z wpływem czynników genetycznych na zapadalność na daną chorobę. Tak jest i w przypadku łuszczycy. Występowanie jej choćby u jednego z rodziców znacznie zwiększa ryzyko zachorowania u potomstwa – wynosi wówczas 15%. Gdy dwoje rodziców choruje, ryzyko to wynosi już 75%.

Przyczyny łuszczycy

Skoro łuszczycy nie wywołuje żaden drobnoustrój, to skąd się bierze? Występowanie chorób dermatologicznych najłatwiej jest nam wytłumaczyć obecnością jakiegoś zakażenia – coś dostało się do naszej skóry i spowodowało wystąpienie zmian. Jednak warto pamiętać, że tak jak istnieją współzależności pomiędzy funkcjonowaniem różnych narządów naszego ciała, tak samo zaburzona aktywność któregoś z układów może być manifestowana w postaci różnego rodzaju zmian na skórze. I tak właśnie dzieje się w łuszczycy. Występowanie łuszczycy związane jest z nieprawidłową aktywnością układu immunologicznego. Łuszczyca jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym, a to oznacza, że komórki układu odpornościowego reagują agresywnie na komórki własnego organizmu. W przypadku łuszczycy dochodzi do nadmiernej liczby podziałów komórkowych warstwy podstawnej naskórka oraz przyspieszonego i jednocześnie nieprawidłowego cyklu dojrzewania keratynocytów, czyli żywych komórek naskórka.

Chory nie ma wpływu na wystąpienie samej choroby. Jednak w jej przebiegu występują okresy zaostrzeń i remisji. Zaostrzenia łuszczycy mogą być spowodowane różnymi czynnikami prowokującymi. Duży wpływ na występowanie zaostrzeń ma stres, szczególnie trwający długotrwale. Zmiany mogą się także pojawić na skutek stosowania niektórych leków (np. beta-adrenolityków, soli litu). Bardzo często pierwszy wysiew zmian łuszczycowych pojawia się po infekcji górnych dróg oddechowych. Zmiany mogą pojawić się również w wyniku uszkodzenia naskórka, np. na skutek zadrapania, oparzenia. Ponadto czynnikami wpływającymi na ich wystąpienie może być także spożywanie alkoholu, bardzo wysoka, bądź bardzo niska temperatura otoczenia, ciąża i laktacja, czy też znaczny wzrost masy ciała.

Piśmiennictwo:

1. Piekarska-Myślińska D., Pietrzak A., Myśliński W., Pietrzak D., Borysowicz M., Socha M., Krasowska D. Łuszczyca wieku dziecięcego. Przegląd Dermatologiczny 2017; 104: 363-376

2. Langner A., Ambroziak M., Stąpór W. Łuszczyca - etiopatogeneza i leczenie. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs. 2003;6(3).