Rodzaje kardiomiopatii - jakie są różnice i metody leczenia?

Spis Treści

Kardiomiopatia - co to jest?

Kardiomiopatia może prowadzić do niewydolności serca. Może być spowodowana innymi chorobami serca i układu krążenia (kardiomiopatia nabyta), ale może być również dziedziczona. Oznacza to, że wadliwy gen może być przekazywany z pokolenia na pokolenie.

Kardiomiopatia – objawy

Niektórzy ludzie nie zauważają wielu objawów lub są one na tyle łagodne, że nie wpływają na jakość życia.  Jednak inni mogą mieć objawy, które pogarszają się w miarę upływu czasu i utrudniają wykonywanie codziennych czynności. Do objawów kardiomiopatii należą:

• brak tchu,
• uczucie pustki w głowie lub omdlenia,
• obrzęk brzucha, nóg i (lub) stóp,
• nieprawidłowy rytm serca,
• ból w klatce piersiowej.

Objawy zwykle ustępują po włączeniu odpowiedniego leczenia.

Kardiomiopatia rozstrzeniowa

Kardiomiopatia rozstrzeniowa to stan, w którym mięsień sercowy ulega osłabieniu i powiększeniu. W rezultacie serce nie może pompować wystarczającej ilości krwi do reszty ciała. Istnieje wiele typów kardiomiopatii, ale rozstrzeniowa jest najczęstszą postacią, która może być wynikiem różnych schorzeń.

Kardiomiopatia przerostowa

W kardiomiopatii przerostowej komórki mięśnia sercowego powiększają się, a ściany komór serca pogrubiają. Komory serca są zmniejszone, więc nie mogą pomieścić dużej ilości krwi, a ściany nie mogą się odpowiednio rozluźnić i mogą sztywnieć. Również przepływ krwi przez serce może być utrudniony.

Kardiomiopatia niedokrwienna

Kardiomiopatia niedokrwienna jest rodzajem kardiomiopatii rozstrzeniowej. Gdy występuje choroba wieńcowa lub pacjent jest po zawale serca, tętnica prowadząca do serca może zostać zablokowana na krótki czas, uniemożliwiając przedostanie się krwi bogatej w tlen. Kiedy tak się dzieje, mięsień sercowy może stać się powiększony, rozszerzony i osłabiony.

Kardiomiopatia restrykcyjna

Kardiomiopatia restrykcyjna występuje rzadko. Najczęściej diagnozuje się ją u dzieci, chociaż może rozwinąć się w każdym wieku. Ściany głównych komór serca stają się sztywne i nie mogą się prawidłowo rozluźnić po skurczeniu. Oznacza to, że serce nie może prawidłowo napełnić się krwią. Powoduje to zmniejszenie przepływu krwi z serca i może prowadzić do objawów niewydolności serca, takich jak duszność, zmęczenie i obrzęk kostek, a także zaburzenia rytmu serca. W wielu przypadkach przyczyna jest nieznana, chociaż czasami schorzenie można odziedziczyć.

Kardiomiopatia takotsubo

Kardiomiopatia takotsubo to schorzenie, które wpływa na mięsień sercowy, nadając mu charakterystyczny kształt. Uważa się, że jest wywoływana przez wyjątkowo stresujące wydarzenia i wpływa na pracę serca, dlatego czasami nazywana jest kardiomiopatią „stresową”. Zwykle jest to stan tymczasowy, a po leczeniu większość osób wraca do zdrowia w ciągu kilku tygodni.

Kardiomiopatia alkoholowa

Kardiomiopatia alkoholowa jest formą choroby serca spowodowanej nadużywaniem alkoholu. Długotrwałe nadużywanie alkoholu osłabia i rozrzedza mięsień sercowy, wpływając na jego zdolność do pompowania krwi. Kiedy  serce nie może wydajnie pompować krwi, brak przepływu zakłóca wszystkie główne funkcje twojego organizmu.

Kardiomiopatia stresowa

Kardiomiopatia stresowa jest stanem spowodowanym intensywnym stresem emocjonalnym lub fizycznym prowadzącym do szybkiej i ciężkiej odwracalnej dysfunkcji serca. Naśladuje zawał mięśnia sercowego ze zmianami w elektrokardiogramie i echokardiogramie, ale bez obturacyjnej choroby wieńcowej.

Kardiomiopatia z niescalenia

Kardiomiopatia z niescalenia jest zaburzeniem mięśnia sercowego, które, jak się uważa, występuje z powodu niepowodzenia zamknięcia lewej komory podczas embriogenezy. Powoduje to charakterystyczną budowę narządu: dwuwarstwowa ściana komory składająca się z cieńszej, zbitej warstwy nasierdziowej i wewnętrznej, niezbitej warstwy, z wydatnymi beleczkami związanymi z głębokimi zagłębieniami międzybeleczkowymi.

Kardiomiopatia rokowania

Najgorsze rokowania występują w przypadku kardiomopatii rozstrzeniowej. Pięćdziesiąt procent pacjentów umiera w ciągu 2 lat; 25% pacjentów przeżywa dłużej niż 5 lat. Dwie najczęstsze przyczyny śmierci to postępująca niewydolność serca i arytmia. W przypadku kardiomiopatii przerostowej całkowita roczna śmiertelność z powodu nagłej śmierci wynosi 3-5% u dorosłych i co najmniej 6% u dzieci i młodych dorosłych. Jednak ciężkość choroby i rokowanie różnią się znacznie w zależności od zaangażowanych cech genetycznych.

Kardiomiopatia - długość życia

Wczesne wykrycie kardiomiopatii i wdrożenie odpowiedniego leczenia daje największą szansę na zdrowe życie. Niektóre osoby nigdy nie doświadczają poważnych problemów związanych z odziedziczoną kardiomiopatią i mogą po prostu tylko potrzebować regularnych badań kontrolnych.

Nieleczona kardiomiopatia

Stan ten często prowadzi do niewydolności serca i nagłej śmierci sercowej, ponieważ chorzy często nie są świadomi, że mają ten stan, ponieważ jest on bezobjawowy. Kardiomiopatii nie można wyleczyć, ale dzięki leczeniu objawowym można ją złagodzić.

Objawy mogą być zmniejszone poprzez wdrożenie pewnych zmian w życiu. Należy ograniczyć spożycie alkoholu, kontrolować wysokie ciśnienie krwi poprzez ograniczenie soli, obniżyć poziomu cholesterolu, ćwiczyć regularnie i ograniczać stres.

Kardiomiopatia - leki i leczenie

Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę, jeśli jest znana. Głównym celem jest poprawa funkcji serca i zapobieganie objawom. Środki farmakologiczne są stosowane w leczeniu objawów, odwracaniu uszkodzeń serca i zapobieganiu dalszym uszkodzeniom mięśnia sercowego. W większości przypadków będą stosowane leki, takie jak beta-blokery i inhibitory ACE. Osobom zagrożonym nagłym zatrzymaniem krążenia można zalecić wszczepienie kardiowertera lub stymulatora serca.

Źródło:

1. Ramaraj R, et al. (2009). Péripartum cardiomyopathy: Causes, diagnosis, and treatment.