Syndrom DDD – co oznacza?
Syndrom DDD, czyli Dorosłego Dziecka z Dysfunkcyjnej rodziny może występować u osób, które wychowywały się w rodzinach niedojrzałych do spełniania swoich podstawowych funkcji, a więc sprawowania opieki i wychowywania dzieci. Przekłada się to na różnego rodzaju emocjonalne deficyty. Osoby z syndromem DDD zmagają się z obciążeniami psychicznymi związanymi z trudną przeszłością. Dzieci w rodzinach dysfunkcyjnych doświadczają nieustannego uczucia lęku, niepokoju i zagrożenia. Są one ofiarami przemocy fizycznej i/lub psychicznej. U jej podstaw najczęściej leży zmaganie się rodzica z różnego rodzaju uzależnieniami, chorobą psychiczną lub agresją.
Cechą charakterystyczną dla rodzin dysfunkcyjnych jest pomieszanie pełnionych przez członków rodziny ról. Dzieci, próbując odnaleźć się w rodzinie z problemami, starają się przejąć kontrolę nad własnymi doświadczeniami i chcąc utrzymać równowagę psychiczną, często szukają dla siebie nowych ról. Najczęściej wchodzą w rolę bohatera rodziny, kozła ofiarnego, powiernika lub niewidzialnego dziecka. Bohater rodzinny często przejmuje zadania rodziców. Może czuć się odpowiedzialny za opiekę nad młodszym rodzeństwem, czy też utrzymywanie porządku w domu. Dziecko takie stara się udowodnić otoczeniu, że w jego rodzinie nie ma żadnych niepokojących problemów i wszystko jest w porządku. Kozioł ofiarny przejmuje na siebie odpowiedzialność za niepowodzenia rodziny. Często sprawia problemy wychowawcze i osiąga niskie wyniki w nauce. To sprawia, że rodzina stara się wyładowywać na nim swoje negatywne emocje, obwiniając go za wszelkie niepowodzenia. Powiernik to dziecko, które ma złudzenie wyjątkowości, gdyż to właśnie jemu zwykle jeden z rodziców zwierza się z własnych problemów. Niewidzialne dziecko to dziecko, które stara się nie sprawiać nawet najmniejszych problemów. Starając się uciec od rodzinnych problemów, izoluje się we własnym świecie.
Osoby wychowywane w rodzinach dysfunkcyjnych mogą mieć trudności z odnalezieniem się w prawidłowym funkcjonowaniu w życiu rodzinnym i zawodowym w dorosłym życiu. Rodziny dysfunkcyjne określają własne schematy postępowania, są zamknięte, utrzymują swoje problemy w tajemnicy i oczekują od dzieci ścisłego podporządkowania się wewnętrznym zasadom. Dziecko wypracowuje więc mechanizmy działania, które pozwalają mu przetrwać w tym dysfunkcyjnym środowisku. Wypracowane w dzieciństwie mechanizmy postępowania przenoszone są do relacji w rodzinie, z innymi ludźmi oraz zawodowych w dorosłym życiu. To często przysparza osobie z syndromem DDD wielu problemów.
.jpg)
Syndrom DDD – objawy
Objawy u osób z syndromem DDD często trudno jest różnicować z objawami, czy też zachowaniami występującymi u danej osoby na skutek trudnych doświadczeń życiowych. Niemniej jednak wspólnym mianownikiem objawów DDD jest brak umiejętności radzenia sobie z emocjami. Osoby z syndromem DDD mają zachwiane poczucie własnej wartości. To nierzadko przekłada się na nieumiejętność radzenia sobie z trudnymi emocjami, jak np. złość. Osoby takie doświadczają również trudności w obszarze poczucia własnej kobiecości i męskości. Może się to przejawiać wycofaniem seksualnym. Dodatkowo charakterystyczny dla nich jest brak poczucia bezpieczeństwa, co często wiąże się z nieadekwatnym do sytuacji lękiem. Syndrom DDD przejawia się także w trudnościach w pozwoleniu sobie na kochanie i bycie kochanym. Uogólniając, syndrom DDD objawia się wycofaniem emocjonalnym, bądź też wręcz przeciwnie sprawia, że emocje są nadmiernie przeżywane i utrudniają kontrolę nad świadomym działaniem.
Cechy, które mogą występować u osób z syndromem DDD to:
- nieumiejętność radzenia sobie z emocjami, co przejawia się przedłużającym się napięciem emocjonalnym, lękiem, niepokojem, smutkiem, co może skutkować występowaniem objawów somatycznych,
- zachwiane poczucie własnej wartości,
- brak wiary we własne kompetencje i umiejętności nawet pomimo odnoszonych sukcesów w życiu zawodowym,
- jednoczesna wiara w swoją samowystarczalność i unikanie podejmowania wyzwań,
- nadmierne zamartwianie się przyszłością i przewidywanie najgorszych scenariuszy wydarzeń,
- brak elastyczności w ocenie własnej osoby oraz innych osób w obszarze emocji, intencji i zachowań,
- problemy z koncentracją,
- drażliwość,
- nieustanne odwlekanie wykonania zadań pomimo możliwości ich wykonania (prokrastynacja), co najczęściej spowodowane jest obawą przed popełnieniem błędu, czy też nieidealnym wykonaniem zadania,
- trudności z obdarzeniem zaufaniem innych ludzi,
- trudności w proszeniu innych o pomoc,
- problemy z odnajdywaniem się w roli rodzica,
- obawa przed wchodzeniem w związki,
- wycofanie w bliskich relacjach.
Najczęściej występujące cechy rodzin patologicznych i dysfunkcyjnych
Do najczęściej występujących cech rodzin patologicznych i dysfunkcyjnych zalicza się:
- problemy w komunikacji członków rodziny polegające na braku, bądź też ograniczonym sposobie komunikacji,
- obowiązywanie sztywnych zasad,
- chłód emocjonalny rodziców,
- warunkowa miłość,
- stosowanie przemocy, zarówno psychicznej, jak i fizycznej,
- wpajanie dzieciom zasady ograniczonego zaufania do innych ludzi, co ma na celu tłumienie własnych emocji i niechęć do rozmowy o domowych problemach z innymi ludźmi,
- utrzymywanie rodzinnych tajemnic,
- zaprzeczanie i wypieranie obecnych w rodzinie problemów,
- ukrywanie kłamstw,
- zakaz rozmawiania o problemach rodzinnych z innymi ludźmi,
- izolacja społeczna,
- ograniczenie relacji z innymi ludźmi,
- podporządkowanie się problemom rodziców,
- tworzenie patologicznych więzi – dzieci pomimo odczuwania ogromnej krzywdy nie potrafią opuścić rodziny,
- nieustanne odczuwanie wstydu,
- trudności z wyznaczaniem granic,
- nie przestrzeganie wytyczonych zasad,
- brak bliskich więzi emocjonalnych,
- przyjmowanie sztucznych, narzuconych ról,
- nadmierne, niemożliwe do zrealizowania oczekiwania wobec dzieci.
DDD – testy
Rozpoznanie syndromu DDD nie jest łatwe. Objawy nierzadko przypisywane są innego rodzaju trudnościom natury psychicznej. Jeżeli problemy, z którymi się borykasz, utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie w życiu społecznym oraz zawodowym, poszukaj pomocy u specjalisty. Przed wizytą możesz dokonać wstępnej diagnozy, przeprowadzając jeden z dostępnych w Internecie testów. Testy te pomagają określić, czy u danej osoby występują cechy i objawy typowe dla osób z syndromem DDD.
Syndrom DDD – terapia
Terapia osób z syndromem DDD jest procesem długofalowym. Pomaga zrozumieć, w jaki sposób doświadczenia z dzieciństwa wpływają na obecne, dorosłe życie oraz przepracować tę trudną przeszłość. Osoby z syndromem DDD mogą doświadczać wielu trudności w codziennym funkcjonowaniu. Dotyczą one zarówno życia rodzinnego, różnego rodzaju relacji, kontaktów z innymi ludźmi, jak również sfery zawodowej. Dlatego też celem terapii jest przede wszystkim nauka nowych schematów postępowania. Bardzo ważne jest również stworzenie mechanizmów radzenia sobie z trudnymi emocjami. Podczas terapii konieczna jest praca nad relacją z samym sobą oraz najbliższymi. Istotna jest też nauka budowania poprawnych relacji.
DDD – związki
Osoby z syndromem DDD przejawiają trudności w budowaniu bliskich relacji. Odczuwają lęk przed wchodzeniem w związki partnerskie. Wynika to w głównej mierze z nieprawidłowych wzorców relacji między dwojgiem ludzi, które obserwowali jako dzieci. Osoby takie unikają zwykle kontaktów społecznych i budowania bliskich relacji. Najczęściej wynika to ze strachu przed zranieniem i odrzuceniem. Osoby z syndromem DDD w związkach często bywają zazdrosne, wykazują nadmierną kontrolę oraz przejmują odpowiedzialność za partnera. Nierzadko decydują się na samotność, gdyż mają trudności z budowaniem partnerskich związków oraz odczuwania radości z bliskiej relacji z innym człowiekiem.
Bibliografia:
Herzyk E. Dorosłe Dziewczynki z Rodzin Dysfunkcyjnych. Świat Książki 2014