Łuszczyca brudźcowa - przyczyny, leczenie i objawy

Przyczyny łuszczycy brudźcowej

Choć łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób dermatologicznych, to jej odmiana – łuszczyca brudźcowa – występuje bardzo rzadko. Łuszczyca brudźcowa, jak też i inne odmiany łuszczycy, jest chorobą, u podłoża której leżą czynniki genetyczne, immunologiczne oraz środowiskowe. Trudno jest określić konkretną przyczynę wystąpienia tej choroby, niemniej jednak znane są czynniki, które mogą wywołać, bądź też zaostrzyć jej objawy. Należą do nich zakażenia drobnoustrojami (przede wszystkim paciorkowcami oraz gronkowcami), zaburzenia hormonalne, jak również stany, w których dochodzi do zmian hormonalnych (ciąża i poród, menopauza), jak i współistnienie innych chorób (np. cukrzycy typu II). Do wystąpienia łuszczycy może się również przyczynić stosowanie niektórych leków (niektórych leków przeciwzapalnych, przeciwdepresyjnych, beta-blokerów, niektórych antybiotyków), nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, nadwaga, nieodpowiednia higiena, stres.

Objawy łuszczycy brudźcowej

Diagnoza łuszczycy brudźcowej zwykle nie sprawia problemów. Ze względu na występowanie dużej ilości strupów oraz łusek na podłożu zapalnym w przebiegu łuszczycy brudźcowej, definiuje się ją jako zadawnioną postać łuszczycy wysiękowej. Zmiany skórne zlokalizowane są przede wszystkim w obrębie pach, pachwin, szpary pośladkowej, w zgięciach kolanowych i łokciowych oraz na stopach i dłoniach. Procesem chorobowym często objęte są również paznokcie, a w bardzo zaawansowanych stanach proces chorobowy obejmuje także stawy. Zmiany skórne w łuszczycy brudźcowej mają kolor czerwony, charakteryzują się gładką i błyszczącą powierzchnią. Nazwa łuszczycy brudźcowej pochodzi od podobieństwa zmian skórnych do brudźca kiłowego. Łuszczyca brudźcowa jest chorobą przewlekłą, charakteryzującą się występowaniem okresów nawrotów i remisji. Do zaostrzenia objawów bardzo często dochodzi wiosną i jesienią.

Leczenie łuszczycy brudźcowej

O ile sama diagnoza łuszczycy brudźcowej jest dość łatwa, to zupełnie inaczej ma się sprawa z jej terapią. Jest ona trudna przede wszystkim z uwagi na lokalizację zmian chorobowych. Sprawia to, że nie jest możliwe zastosowanie wszystkich dostępnych metod do leczenia tej postaci łuszczycy. Podstawą leczenia jest leczenie miejscowe, które obejmuje przede wszystkim stosowanie preparatów o działaniu złuszczającym, które w swoim składzie zawierają przede wszystkim siarkę, kwas salicylowy oraz mocznik. Wykorzystuje się również leki zawierające inhibitory kalcyneuryny oraz miejscowe glikokortykosteroidy o małej i średniej mocy. Niekiedy, lekarz podejmuje decyzję o miejscowym leczeniu pochodnymi witaminy A oraz pochodnymi witaminy D. Niemniej jednak, częściej podejmowana jest wówczas decyzja o leczeniu ogólnym. Choć podstawą terapii jest leczenie miejscowe, to jednak często może być ono bardzo utrudnione ze względu na lokalizację zmian skórnych, co związane jest z ryzkiem znacznego podrażnienia tych okolic. Z tego też względu w terapii łuszczycy brudźcowej nie zaleca się stosowania pochodnych cygnoliny oraz dziegci, które są powszechnie stosowane w terapii innych typów łuszcycy.

Należy również pamiętać, że ważnym elementem terapii łuszczycy brudźcowej jest unikanie czynników, które mogą zaostrzyć objawy.

Piśmiennictwo:

1. Chlebicka I., Reich A., Szepietowski J. Łuszczyca brudźcowa z nasilonymi zmianami paznokciowymi u pacjenta zakażonego HIV. Przegląd Dermatologiczny 2016; 103; 60-63
2. Szepietowski J., Adamski Z., Chodorowska G., Gliński W., Kaszuba A., Placek W. i inni: Leczenie łuszczycy zwyczajnej – rekomendacje ekspertów Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Przegląd Dermatologiczny 2012, 99, 83-96