Jakie badania należy wykonać, aby stwierdzić łuszczycę?

Badanie na łuszczycę - pierwszy krok

Pierwszym krokiem w prawidłowej diagnozie łuszczycy jest poznanie historii rodzinnej, przebytych niedawno infekcji oraz innych zaburzeń autoimmunologicznych.

U ok. 30% chorych łuszczyca występuje rodzinnie. Ponieważ wiele innych chorób skóry wygląda jak łuszczyca, przegląd medyczny może również ujawnić alternatywne wyjaśnienie objawów, w tym alergii na leki lub zakażeń grzybiczych. W zależności od rodzaju łuszczycy chorobie mogą towarzyszyć inne objawy niż dermatologiczne, np. zapalenie powiek, zapalenie błony naczyniowej oka i bóle stawów.

Diagnostyka różnicowa

Łuszczyca jest diagnozowana głównie na podstawie wyglądu, ale dermatolog może chcieć wykonać dodatkowe testy, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny. Może to pomóc w uniknięciu błędnej diagnozy, a co ważniejsze, zapewnić, że potencjalnie niebezpieczne choroby nie zostaną pominięte. Wiele z tych warunków ma testy laboratoryjne i obrazowe, aby postawić ostateczną diagnozę lub przynajmniej skierować lekarza we właściwym kierunku. W różnicowaniu zmian łuszczycowych należy uwzględnić, m.in. łojotokowe zapalenie skóry, grzybicę skóry i paznokci, toczeń rumieniowaty.

Testy laboratoryjne

Czasami pojawienie się wysypki może być wymagać dokładniejszego zbadania. W takich przypadkach może być potrzebna histologiczna (mikroskopowa) ocena próbki tkanki. To wymaga pewnego rodzaju biopsji skóry. Dermatolodzy zwykle wykonują minimalnie inwazyjną biopsję w celu uzyskania próbki tkanki. Zwykle można to zrobić w gabinecie lekarskim przy zastosowaniu miejscowego środka znieczulającego.

Następnie próbkę ocenia się pod mikroskopem. W przypadku łuszczycy komórki skóry są gęste i zwarte, w przeciwieństwie do egzemy i innych stanów dermatologicznych. Uzyskanie wyników biopsji skóry trwa zwykle około tygodnia, w tym czasie można rozpocząć leczenie wstępne, aby pomóc złagodzić ból i dyskomfort.

Wyniki badań laboratoryjnych krwi u pacjentów z łuszczycą z reguły są w normie. Natomiast u chorych w starszym wieku z zaburzeniami metabolicznymi stwierdza się dość często: podwyższony poziom glukozy, podwyższone poziomy białek ostrej fazy, podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego i frakcji LDL, przy jednoczesnym obniżeniu stężenia frakcji HDL oraz podwyższone stężenie trójglicerydów.

Klasyfikacja PASI

Po zdiagnozowaniu łuszczycy lekarz może chcieć sklasyfikować nasilenie stanu, aby można było monitorować reakcję na leczenie. Jest to najczęściej wykonywane w celach badawczych, ale może być stosowane u osób z ciężką lub oporną na leczenie łuszczycą. Najczęściej stosowana skala nazywana jest wskaźnikiem powierzchni i nasilenia łuszczycy (PASI). Indeks klasyfikuje stan na podstawie stopnia lub nasilenia objawów na głowie, ramionach, tułowiu i nogach. Każdemu objawowi na każdej części ciała przypisuje się wartość, która jest następnie dodawana do końcowego wyniku PASI. Im wyższa wartość, tym ostrzejszy jest twój stan.

Wartości referencyjne PASI są następujące:

• Rumień (zaczerwienienie), oceniany w skali od 0 do 4
• Stwardnienie (grubość), oceniane w skali od 0 do 4
• Łuszczenie (skalowanie), oceniane w skali od 0 do 4
• Odsetek zmienionej powierzchni skóry, od 0 do 90-100 procent

Uzyskując wartość wyjściową przed leczeniem, lekarz może śledzić odpowiedź na zastosowane leczenie, powtarzając PASI co kilka miesięcy. Wskaźnik nie wymaga specjalnych narzędzi i może być wykonany przez dermatologa przeszkolonego w procedurze.

Bibliografia:

Andrzej Kaszuba, Sebastian Uczniak, Aleksandra Kaszuba. Łuszczyca.