Jak leczyć łuszczycę wysiękową?

Terapia łuszczycy wysiękowej

Łuszczyca wysiękowa jest jedną z najrzadziej występujących odmian łuszczycy. Zmiany skórne w jej przebiegu pojawiają się nie w postaci zgrubień i łusek, a ognisk rumieniowych. Zmiany chorobowe zlokalizowane są przede wszystkich w fałdach skórnych, a więc pod pachami, w okolicy piersi, narządów płciowych oraz przestrzeni międzypośladkowej.

Ta specyficzna lokalizacja zmian chorobowych nie ułatwia leczenia. Z jednej strony, trudno jest zapobiegać wywołaniu objawów choroby, ponieważ są to miejsca w znacznym stopniu narażone na otarcia i podrażnienia (pot, obcisła bielizna, kontakt skóry z papierem toaletowym). Z drugiej strony, również leczenie tej odmiany łuszczycy nie jest łatwe, ze względu na dużą wrażliwość miejsc, w których występują zmiany chorobowe i ryzyko ich podrażnienia.

W leczeniu łuszczycy wysiękowej wykorzystuje się przede wszystkim leczenie preparatami do użytku zewnętrznego. Jednak, gdy choroba okazuje się oporna na terapię i leczenie miejscowe nie przynosi pożądanych efektów, niekiedy stosuje się również leczenie ogólne łuszczycy wysiękowej.

Leczenie miejscowe łuszczycy wysiękowej

W miejscowej terapii łuszczycy wysiękowej wykorzystuje się sterydy o słabej sile działania. Nie stosuje się mocniejszych sterydów ze względu na ryzyko działań niepożądanych (m.in. zanik skóry) oraz zwiększone wchłanianie substancji aktywnych. Wykorzystuje się również preparaty zawierające analogi witaminy D (kalcypotriol, takalcytol).

Ich stosowanie daje bardzo dobre efekty, jednak mogą wystąpić działania uboczne w postaci podrażnienia skóry objętej zmianami chorobowymi. Stosowane są również preparaty z pimekrolimusem lub takrolimusem, które również mogą wywołać przemijające podrażnienie, jak również uczucie ciepła po aplikacji. W łuszczycy wysiękowej nierzadko mogą również współwystępować inne choroby dermatologiczne, dlatego też w zależności od potrzeby, niekiedy konieczne może być również zastosowanie leków o działaniu przeciwbakteryjnym, bądź przeciwgrzybicznym.

W odróżnieniu od innych typów łuszczycy, w łuszczycy wysiękowej nie stosuje się preparatów zawierających retinoidy. Jest to spowodowane dużym ryzykiem podrażnienia skóry.

Mówiąc o terapii łuszczycy wysiękowej, nie można zapomnieć o właściwej codziennej pielęgnacji. Przede wszystkim osoba chorująca na tę odmianę łuszczycy, powinna wyjątkowo szczególnie dbać o higienę. Należy unikać kontaktu skóry z potem, a po kąpieli dokładnie osuszać skórę, pamiętając o tym, aby jej nie pocierać, co mogłoby spowodować podrażnienia. Ponadto, zaleca się jak najczęstsze nawilżanie i natłuszczanie okolic, w których mogą wystąpić zmiany skórne. W ten sposób naskórek jest dodatkowo zabezpieczony przed ewentualnymi podrażnieniami. Ważne jest również unikanie noszenia obcisłej odzieży oraz innych czynników wyzwalających chorobę.

Leczenie ogólne łuszczycy wysiękowej

W sytuacji, gdy leczenie miejscowe nie przynosi oczekiwanych efektów, lekarz może zadecydować o włączeniu leczenia ogólnego. Polega ono na stosowaniu retinoidów, metotreksatu, cyklosporyny, leków biologicznych, bądź też fototerapii.

Piśmiennictwo:

1. Kaszuba A., Kuchciak-Brancewicz M.: Atopowe zapalenie skóry i pokrzywka, [w:] Kaszuba A., Kuchciak-Brancewicz M.: Ilustrowana dermatologia dziecięca. Podstawowe problemy kliniczne w pytaniach i odpowiedziach. Wydawnictwo Czelej, Lublin 2013, ss. 39-40
2. Bronikowska-Kolasa A., Wojnowska D., Borzęcki A., Wdowiak L., Chodorowska G., Urban J., Krochmalska E. Łuszczyca błony śluzowej jamy ustnej i narządów płciowych. Nowa Medycyna 2006; 1; 6-11