Chlamydia - jakie choroby i zagrożenia wywołuje ta bakteria?

Spis Treści

Chlamydia - co to jest?

Chlamydia to bakteria wywołująca chorobę o nazwie chlamydioza. Chlamydie są bakteriami wewnątrzkomórkowymi. Brakuje im kilku szlaków metabolicznych i biosyntetycznych, dlatego ich przeżycie zależy od komórki gospodarza. Chlamydie istnieją w dwóch stadiach: jako cząstki zakaźne zwane ciałkami elementarnymi i jako wewnątrzcytoplazmatyczne formy reprodukcyjne zwane ciałami siatkowatymi.

Chlamydia jest roznoszona przez:

• seks pochwowy, analny lub oralny bez zabezpieczenia;
• dzielenie się zabawkami erotycznymi, które nie są myte ani zakrywane nową prezerwatywą za każdym razem, gdy są używane;
• kontakt z genitaliami;
• dostanie się zakażonego nasienia lub płynu pochwowego do oka.

Może być również przekazana dziecku przez kobietę w ciąży. Chlamydia nie może być przenoszona przez przypadkowy kontakt, taki jak całowanie i przytulanie, ani przez wspólne kąpiele, ręczniki, baseny, sedesy lub sztućce.

Chlamydia – gatunki

Chlamydie składają się z trzech gatunków: Chlamydia trachomatis, Chlamydia psittaci i Chlamydia pneumoniae.

Chlamydia trachomatis powoduje jaglicę i wtrętowe zapalenie spojówek. Jaglica charakteryzuje się rozwojem pęcherzyków i zapaleniem spojówek. Rogówka może stać się mętna i unaczyniona; powtarzające się infekcje są częstą przyczyną ślepoty. Niektóre szczepy Chlamydia trachomatis powodują infekcje narządów płciowych, w tym nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej u mężczyzn oraz ostre zapalenie jajowodów i szyjki macicy u kobiet. Inne szczepy powodują ziarniniaka wenerycznego, chorobę weneryczną ze zmianami narządów płciowych i zajęciem regionalnych węzłów chłonnych. Chlamydia psittaci zwykle powoduje chorobę grypopodobną zwaną psittacosis oraz atypowe zapalenie płuc u ludzi.

Chlamydia – objawy

Większość osób z chlamydią nie zauważa żadnych objawów i nie wie, że ją ma.

Jeśli wystąpią objawy osoba zakażona może doświadczyć:

• bólu przy sikaniu
• nietypowej wydzieliny z pochwy, penisa
• u kobiet ból brzucha, krwawienie po stosunku płciowym i krwawienie między miesiączkami
• u mężczyzn ból i obrzęk jąder.

Chlamydia u mężczyzn

Nieleczona chlamydia u mężczyzn może powodować lub zwiększać ryzyko zapalenie gruczołu krokowego, bliznowacenie cewki moczowej, bezpłodność, zapalenie najądrza. Infekcje chlamydią mogą również powodować reaktywne zapalenie stawów objawiające się bólem pięt, palców u stóp, dolnej części pleców lub stawów.

Chlamydia u dzieci

Wytyczne dotyczące postępowania w zakażeniach przenoszonych drogą płciową nie zalecają leczenia profilaktycznego noworodków matek zakażonych chlamydią, ale ścisły nadzór kliniczny i leczenie w przypadku wystąpienia objawów. Wytyczne te podkreślają znaczenie badań prenatalnych jako głównego środka zapobiegawczego.

Chlamydia - jakie części ciała najczęściej atakuje?

Chociaż chlamydia zwykle nie powoduje żadnych objawów i zwykle można ją leczyć za pomocą antybiotyków, może być poważna, jeśli nie zostanie wcześnie wyleczona. Nieleczona infekcja może rozprzestrzenić się na inne części ciała i prowadzić do długotrwałych problemów zdrowotnych, zwłaszcza u kobiet. U kobiet nieleczona chlamydia może powodować zapalenie narządów miednicy mniejszej, ciążę pozamaciczną i bezpłodność. U mężczyzn, w rzadkich przypadkach, chlamydia może rozprzestrzenić się na jądra i najądrza (kanaliki przenoszące plemniki z jąder), powodując ich bolesność i obrzęk. Jest to znane jako zapalenie najądrza lub zapalenie jąder i najądrzy. Czasami może również powodować reaktywne zapalenie stawów u mężczyzn i kobiet. Dlatego ważne jest, aby jak najszybciej poddać się testom i leczeniu.

Chlamydia - badania i testy

Test na obecność chlamydii wykonuje się za pomocą badania moczu lub wymazu. Nie zawsze potrzebne jest badanie fizykalne przeprowadzane przez lekarza. W aptekach dostępne są testy diagnostyczne do wykonania w domu.

Osoby z grupy podwyższonego ryzyka powinny co roku badać się na obecność chlamydii. Należą do nich kobiety aktywne seksualnie do 25 roku życia; starsze kobiety, które mają nowych lub wielu partnerów seksualnych lub partnera seksualnego zainfekowanego chorobą  przenoszoną drogą płciową, homoseksualiści.

Chlamydia – przeciwciała

Wykrycie swoistych przeciwciał IgA wskazuje na aktywne zakażenie chlamydiami i wykazano, że jest to ważny marker ze względu na krótszy czas życia przeciwciał IgA, które utrzymują się tylko tak długo, jak istnieje stymulacja antygenowa. Wykrywanie przeciwciał IgA jest ponadto odpowiednie do obserwacji po leczeniu. Wykrywanie przeciwciał IgG jest markerem pozytywnej odpowiedzi immunologicznej na obecność Chlamydii, w przypadku obecnych, przewlekłych lub przebytych infekcji. Aby uzyskać wiarygodną interpretację wyników, należy zbadać zarówno przeciwciała IgG, jak i IgA.

Chlamydia – leczenie

Chlamydię można zwykle łatwo leczyć antybiotykami: za pomocą  doksycykliny przyjmowanej przez tydzień lub azytromycyny przyjmowanej raz dziennie przez 3 dni. W trakcie kuracji doksycykliną należy powstrzymać się od kontaktów seksualnych dopóki oboje partnerów nie ukończy leczenia.

Ważne jest, aby obecny partner seksualny i wszyscy inni również zostali przebadani i poddani leczeniu, aby pomóc powstrzymać rozprzestrzenianiu się infekcji. Osobom poniżej 25 roku życia, które mają chlamydię rekomenduje się wykonanie kolejnego badania 3 do 6 miesięcy po leczeniu. Dzieje się tak dlatego, że młodzi dorośli, którzy uzyskali pozytywny wynik testu na obecność chlamydii, są narażeni na zwiększone ryzyko ponownego zachorowania.

Ponowne zakażenie chlamydią jest powszechne. Kobiety, których partnerzy seksualni nie otrzymują odpowiedniego leczenia, są narażone na wysokie ryzyko ponownego zakażenia. Wielokrotne zakażenie chlamydiami zwiększa u kobiety ryzyko wystąpienia poważnych problemów ze zdrowiem reprodukcyjnym

Można zapobiegać rozprzestrzenianiu się chlamydii poprzez:

• używanie prezerwatywy,
• używanie prezerwatywy do zakrycia penisa podczas seksu oralnego,
• używanie koferdamu (kawałka cienkiego, miękkiego plastiku lub lateksu) do zakrywania żeńskich narządów płciowych podczas seksu oralnego lub pocierania żeńskich narządów płciowych o siebie
• nie udostępnianie zabawek erotycznych.

Źródło:

1. Centres for Disease Control and Prevention. Guidelines for treatment of sexually transmitted diseases. Atlanta, GA: US Department of Health and Human Resources (CDC), 1998.